پیچها و ادوات اتصال، ضامن انتقال بار میان صفحات گچی و اسکلت فلزی زیرسازی هستند. در صنعت درایوال، اتصال پانل به سازه و سازه به سازه نیازمند پیچهای استاندارد سختکاریشده با پوشش فسفاته مشکی (فسفاته روی یا منگنز) است تا هم از سرخوردن سرمته جلوگیری شود و هم پیچها در برابر نم و رطوبت ملاتهای درزگیر دچار خوردگی نشوند.
پیچهای پرکاربرد پانل شامل نوع TN (سرمته نوکتیز) و TB (سرمته بالدار یا متهای) هستند. پیچ TN برای نفوذ در سازههای با ضخامت ورق تا ۰.۷ میلیمتر به کار میرود و نیازی به پیشمتهکاری ندارد. در صورتی که ورقهای زیرسازی ضخیمتر باشند (تا ۲.۲۵ میلیمتر)، از پیچهای TB استفاده میشود که نوک متهای آنها فلز ضخیم را شکافته و اتصال محکمی ایجاد میکند.
برای اتصال سازههای فولادی به یکدیگر (مانند مهار استاد به رانر)، از پیچهای کوچک با سر تخت موسوم به LB (نوکتیز) و LN (متهای) بهره گرفته میشود. سر کمارتفاع این پیچها باعث میشود برجستگی اضافهای روی سطح سازه ایجاد نشود تا هنگام نصب گچبرگ، ورق کاملاً چفت و بدون بادکردگی بر روی فریم بنشیند.
عمق فرورفتگی سر پیچ در گچبرگ نیز یک نکته فوقتخصصی است. سر پیچ باید حدود ۱ میلیمتر داخل کاغذ فرو برود بدون آنکه مقوای روکش را پاره کند. در صورت پاره شدن کاغذ، هسته گچی استحکام مهار پیچ را از دست داده و اتصال دچار لقی میشود؛ به همین منظور از سرهای پیچگوشتی مجهز به استپ (Depth Stop Bit) استفاده میشود.


بدون دیدگاه