Ebc7c220 e1b9 425a 8e11 990e526caea0

پیچ‌ها و ادوات اتصال، ضامن انتقال بار میان صفحات گچی و اسکلت فلزی زیرسازی هستند. در صنعت درای‌وال، اتصال پانل به سازه و سازه به سازه نیازمند پیچ‌های استاندارد سخت‌کاری‌شده با پوشش فسفاته مشکی (فسفاته روی یا منگنز) است تا هم از سرخوردن سرمته جلوگیری شود و هم پیچ‌ها در برابر نم و رطوبت ملات‌های درزگیر دچار خوردگی نشوند.

پیچ‌های پرکاربرد پانل شامل نوع TN (سرمته نوک‌تیز) و TB (سرمته بال‌دار یا مته‌ای) هستند. پیچ TN برای نفوذ در سازه‌های با ضخامت ورق تا ۰.۷ میلی‌متر به کار می‌رود و نیازی به پیش‌مته‌کاری ندارد. در صورتی که ورق‌های زیرسازی ضخیم‌تر باشند (تا ۲.۲۵ میلی‌متر)، از پیچ‌های TB استفاده می‌شود که نوک مته‌ای آن‌ها فلز ضخیم را شکافته و اتصال محکمی ایجاد می‌کند.

برای اتصال سازه‌های فولادی به یکدیگر (مانند مهار استاد به رانر)، از پیچ‌های کوچک با سر تخت موسوم به LB (نوک‌تیز) و LN (مته‌ای) بهره گرفته می‌شود. سر کم‌ارتفاع این پیچ‌ها باعث می‌شود برجستگی اضافه‌ای روی سطح سازه ایجاد نشود تا هنگام نصب گچ‌برگ، ورق کاملاً چفت و بدون بادکردگی بر روی فریم بنشیند.

عمق فرورفتگی سر پیچ در گچ‌برگ نیز یک نکته فوق‌تخصصی است. سر پیچ باید حدود ۱ میلی‌متر داخل کاغذ فرو برود بدون آنکه مقوای روکش را پاره کند. در صورت پاره شدن کاغذ، هسته گچی استحکام مهار پیچ را از دست داده و اتصال دچار لقی می‌شود؛ به همین منظور از سرهای پیچ‌گوشتی مجهز به استپ (Depth Stop Bit) استفاده می‌شود.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *