استحکام و یکپارچگی هر دیوار یا سقف کاذب، مستقیماً به زیرسازی فلزی آن وابسته است. سازههای گالوانیزه رولفرمینگ شامل مقاطع C شکل موسوم به استاد (Stud) و مقاطع U شکل موسوم به رانر (Runner)، اسکلت باربر دیوارهای درایوال را تشکیل میدهند. کیفیت فولاد پایه، ضخامت ورق (معمولاً ۰.۵ تا ۰.۶ میلیمتر) و پوشش روی (زینک) تعیینکننده مقاومت کل سیستم در برابر بارهای جانبی و زنگزدگی است.
رانرها به عنوان اعضای افقی، مستقیماً به کف و سقف متصل شده و تراز و راستای دیوار را مشخص میکنند، در حالی که استادها با فواصل محاسباتی (معمولاً ۳۰، ۴۰ یا ۶۰ سانتیمتر) درون رانرها قرار میگیرند. شیارها و پانچهای تعبیهشده روی جان استادها، امکان عبور لولههای تأسیساتی و کابلهای برق را بدون نیاز به تخریب یا سوراخکاری دستی فراهم میسازند که ایمنی و سرعت اجرای پروژه را ارتقا میدهد.
در سیستم سقفهای مشبک، شبکهبندی توسط پروفیلهای موسوم به سپری (T-Grid) اجرا میشود. این پروفیلها شامل سپریهای اصلی (T3600)، فرعی (T1200 و T600) و نبشی تراز لبه دیوار (L24) هستند. مکانیزم اتصال کلیکی و زبانه قفلشونده در این سپریها باعث میشود که یک شبکه کاملاً گونیا، تراز و صلب ایجاد شده و تایلهای ۶۰×۶۰ بدون نیاز به پیچشدن، مستقیماً درون این نشیمنگاهها مستقر شوند.
پایداری دینامیکی زیرسازی به انتخاب صحیح ضخامت ورق سازهها ارتباط مستقیم دارد. استفاده از سازههای غیرمعیار با ضخامتهای کمتر از ۰.۵ میلیمتر یا بدون پوشش مناسب گالوانیزه، علاوه بر ایجاد اعوجاج در خطوط سقف، خطر تغییر شکل سازه هنگام بارهای باد و زلزله را به شدت افزایش میدهد.
در اجرای اصولی، اتصال سازهها به عناصر بتنی یا فولادی باید توسط تفنگ میخکوب و رولپلاکهای فولادی مقاوم انجام شود تا انتقال بارهای ثقلی و جانبی با ضریب اطمینان کامل صورت پذیرد.


بدون دیدگاه